De creatief en de manager
 

De creatief:

“Soms is een klus voor een commerciële club gewoon lekker cashen. Die doe ik dan op de automatische piloot, kan ik daarna weer met een tof project aan de gang.”

 

De manager:

 

“Die ontwerper probeert van iedere opdracht een kunstproject te maken. Daar betalen we hem toch niet voor? Hij moeten zich gewoon aan de briefing houden.”


Altijd leuk, overtrokken karikaturen om een punt te maken. Ware het niet dat deze uitspraken letterlijk zijn gedaan door mensen die we de afgelopen jaren hebben leren kennen. En dat is een probleem in de wetenschap dat je elkaar toch écht nodig hebt om verder te komen.

 

Het is eenvoudig om karaktereigenschappen te generaliseren en uit te vergroten; creatieven willen autonomie en waardering. Managers willen resultaat en controle.

​​

Maar ​is dit niet veel te kort door de bocht? En bovenal weinig constructief voor de lange termijn?

 

Het gaat er ​in onze opinie om dat het ook in een samenwerking tussen opdrachtgever en opdrachtnemer een gedeelde verantwoordelijkheid is om op zoek gaat naar hetgeen dat je met elkaar deelt. Naar wat je samen belangrijk vind. Naar het gezamenlijke doel. Dit voorkomt dat de relatie​ transactioneel ​blijft; ik maak iets omdat jij m​ij ​daarvoor betaal​t​. Dan is de motivatie louter extrinsiek, voor een creatief proces is dat ​geen goed uitgangspunt.

 

En als je die​ gedeelde waarden​ helemaal niet kan vinden? Dan ​ben je het jezelf en de ander verplicht de vraag stellen waarom je de samenwerking überhaupt aangaat. Want als je niet dezelfde dingen belangrijk vindt gaat het vroeg of laat wringen. En dan gaat iedereen aan het einde van het project ontevreden ​naar huis​, met een resultaat dat beter had kunnen en moeten zijn.​

Méér van dit? Direct in je inbox? Dat kan.